Muziek om door de deadlinestress heen te komen!
Deadmau5 - Raise Your Weapon (Noisia Remix) (by eriklifted)
AMSTERDAM - Voorzichtig schuifelt het publiek de grote zaal van Paradiso binnen. Op het eerste gezicht lijkt het niet meteen op een groot feest, toch is daar wel alle reden voor. Popmagazine OOR bestaat 40 jaar. Om dit te vieren is de Amsterdamse poptempel afgehuurd en volgestopt met een keur aan artiesten.
Terwijl het publiek langzaam een zitplaats zoekt loopt Will Sheff, frontman van Okkervil River, het podium op. “I would like to start now” zegt hij terwijl hij gaat zitten achter een keyboard. Met een ingetogen set opent hij het feest. Terwijl Sheff zijn gevoelige set afwerkt, loopt Paradiso steeds verder vol. Het publiek is een opvallende mengeling van mensen die de eerste OOR nog zelf gekocht hebben en jongeren die misschien net hun eerste editie aangeschaft hebben.
In de kleine zaal opent Ernst Jansz. Hier wordt het verschil in leeftijd van het publiek meteen duidelijk. Jansz, bekend van Doe Maar, speelt covers van Bob Dylan die hij naar het Nederlands vertaald heeft. De combinatie van Dylan en Doe Maar zorgt voor een zaal vol grijzende haarbossen. De hogere leeftijd van het publiek zorgt echter niet voor een doodse sfeer. Iedereen heeft zin in een feestje lijkt het.
Tussen de optredens in de grote zaal, die door Jakhals Erik, aan elkaar gepraat worden, spreekt Nico Dijkshoorn. Met zijn altijd scherpe stukjes fileert hij achtereenvolgens Pearl Jam “Door Pearl Jam zitten wij nu met Dinand opgezadeld” en Michael Jackson “De schuld dat muzikanten zijn gaan dansen.” Dijkshoorn maakt de ene na de andere grootheid af en de zaal geniet er duidelijk van.
Een sterk staaltje misplanning komt naar voren als Selah Sue begint te spelen in de kleine zaal. Het zaaltje staat zo vol dat ademen onmogelijk bijna onmogelijk is. Gelukkig is ademen ook niet nodig, de kleine Vlaamse ontneemt iedereen die adem vanaf de eerste noot die ze speelt. Met alleen een gitaar betovert Selah Sue het publiek. Ze is opgewekt en enthousiast en dit slaat ook over op de zaal, overal waar je kijkt zie je mensen die bijna verliefd naar het podium kijken. Ze sluit af met een medley en verdwijnt glimlachend van het podium. Door de hele ruimte hoor je mensen weer naar adem happen.
In de grote zaal wordt het feest voortgezet door het Engelse Morning Parade. Het vijftal, dat net zijn eerste single ‘Under the Stars’ heeft uitgebracht, knalt vanaf het eerste moment van het podium. Met veel energie en een zeer sterke show, lukt het ze om de zaal voor het eerst vanavond echt aan het dansen te krijgen. De mannen hebben er duidelijk zin in. Bijna zonder een noot te missen rammen ze een afwisselende set de zaal in. Geen moment verveling, als het is afgelopen is er eigenlijk maar één ding dat je wilt en dat is meer van dit.
Terwijl in de grote zaal het geweld doordendert met acts als The Naked And Famous en Bettie Serveert, wordt er in de kelder van Paradiso een heel ander feestje gevierd. Tom Barman, zanger van dEUS, heeft twee iPods en zijn iPhone aanelkaar gekoppeld en vermaakt het publiek met een breed scala aan plaatjes. Het plezier dat de hele avond al een soort rode draad vormt, heeft duidelijk ook zijn uitwerking op Barman. Vrolijk kletsend met de mensen om hem heen en met een brede glimlach krijgt hij in de knusse kelder bijna moeiteloos de voeten van de vloer.
Jace Everett - BAD THINGS (by razorbladebr)
Gewoon omdat het kan!
Faberyayo - Uniform (by switch360)
- Beroemde proost-quote van Ron Vinke en Jelle Tans
Op naar een nieuwe vorm van zelfregulering voor de media
Heeft de Raad Voor De Journalistiek (RvdJ) nog nut in deze tijd van blogs en burgerjournalistiek via internet? Of moeten we op zoek naar een andere manier van zelfregulering binnen de journalistieke wereld?
De RvdJ is een deel van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ). Het noemt zich een orgaan van zelfregulering voor de media. In principe kan iedereen die klachten heeft over de media hier terecht met zijn of haar bezwaar. De RvdJ kan vervolgens een uitspraak doen, een uitspraak die op geen enkele manier bindend is. Eigenlijk is de RvdJ dus een soort rechtbank voor en door journalisten.
Het feit dat de uitspraken op geen enkele wijze bindend zijn vormt meteen ook het eerste probleem. Op het moment dat het medium waarover een uitspraak gedaan is aangeeft het hier niet eens te zijn met deze uitspraak, is de kous af. Het is zelfs zo dat bijvoorbeeld De Telegraaf in 2008 heeft aangegeven niks meer te maken te willen hebben met de RvdJ. Dit omdat zij vinden dat de raad veel te zware normen hanteert en meestal fungeert als eerste stap richting een civielrechtelijke procedure. Ook is het algemeen bekend dat blogs waarop nieuws gepubliceerd wordt, zich over het algemeen vrij weinig van de raad aantrekken, Geenstijl.nl is openlijk zelfs zeer kritisch over het werk van de RvdJ.
Het voorval van de zaak tussen de RvdJ en Geenstijl.nl over de ‘Haagse Dakmoord’ in 2007 is een mooie illustratie van het (niet-)functioneren van de raad. De raad oordeelde dat Geenstijl.nl te ver was gegaan met het publiceren van videobeelden en Geenstijl.nl legde de uitspraak met veel theater naast zich neer. De raad werd weggezet als iets van de ‘oude media’ en ik denk dat dat ook zo is. De raad lijkt ernstige moeite te hebben met het feit dat internet een zeer vrij medium is waar in principe alles op gepubliceerd kan worden en waar mensen zelf een soort van nieuwsselectie kunnen maken. Dit zorgt ervoor dat de grenzen van het ethisch toelaatbare steeds verder worden opgezocht, overschreden en gewijzigd.
Als je de kritiek op de RvdJ terugleest dan bekruipt je het gevoel dat de raad een orgaan van eminences grises uit de media is, dat vooral zichzelf in stand houdt. De volledige raad bestaat uit mensen vanuit de media en er is geen plaats voor de mediaconsumenten binnen het orgaan. Het lijkt een beetje op een groep van oude rotten uit het vak die beslist hoe de rest van het medialandschap zich behoort te gedragen.
Tijd om de RvdJ op te heffen en in zijn eigen stoffige archieven te stallen lijkt me. Maar moeten we de media dan maar volledig ongecontroleerd ‘los’ laten gaan? Zelfregulering is en blijft natuurlijk verstandig maar dan wel op een manier anno nu. In plaats van een machteloos rechtbankje moeten we richting een open discussie over het wel en niet toelaatbare. Een forum waar elke betrokkene een zegje kan doen en waar op elkaar gereageerd kan worden door zowel mensen uit de media als door de mediaconsumenten. Niet gemodereerd door een klein groepje poortwachters maar een daadwerkelijk open, inhoudelijke discussie. Een plek waar afwijkende meningen niet geschuwd worden, maar juist omarmd worden als mogelijkheden voor ontwikkeling van het journalistiek bewustzijn. Volgens mij is de media prima in staat om de eigen ethische grenzen te herkennen en te erkennen, zeker in samenwerking met het publiek waarvoor geschreven wordt. Internet biedt natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid hiervoor, maar de precieze invulling lijkt me open voor discussie. Dat er iets moet veranderen is in mijn ogen echter een noodzaak.
Old school! (En ja binnenkort zal ik echt weer wat schrijven maar nu nog even een stukje muziek.)
Dianne Reeves & Lou Rawls - Fine Brown Frame (via hgwiechie)
Over een vette remix gesproken…
Netsky Mellow (feat Terri Pace) full version (via dnbrhythm)
Afgelopen woensdag was ik bij de bezetting van een universiteitsgebouw in Utrecht. Boze studenten hadden een gebouw in bezit genomen om te protesteren tegen de onderwijsplannen van de regering en mijn klasgenoten en ik gingen verslag doen ter plaatse.
Aangekomen schrok ik een beetje van het kleine aantal bezetters en ook van de samenstelling van de protesterende groep. Al vrij snel bleek dat er maar een paar mensen aanwezig waren die ook daadwerkelijk student zijn. Het overgrote deel van de bezetters bleek te bestaan uit krakers, ‘professionele actievoerders’, Internationale Socialisten enzovoort.
Vrij snel begon er wat te knagen bij me, deze mensen hadden duidelijk gelijk. De overheid wil verschrikkelijke bezuinigingen doorvoeren. Door deze bezuinigingen moeten mensen die, om wat voor reden ook, langer over hun studie doen veel meer gaan betalen. De toegangkelijkheid van onderwijs zal ernstig beperkt worden en studeren zal weer iets voor de elite worden. Al met al een terugval van zo’n 100 jaar in onderwijsontwikkeling. Natuurlijk moeten wij, de studenten, hiertegen in verzet komen. Het probleem is echter dat studenten tegenwoordig enigszins verwend en politiek ongeïnteresseerd zijn. Hierdoor komen studenten niet in echt verzet en kan de overheid ongestoord zijn gang blijven gaan.
Maar wat het meest knaagde bij mij was dat óns probleem direct weer wordt aangegrepen door actiegroepjes uit extreem-linkse en anarchistische kring. Groepen die meestal, met een weinig constructieve houding, protesteren tegen praktisch elk plan van de overheid. Logisch dat de regering niet erg onder de indruk is van deze protesten. Naast deze randgroepen is er natuurlijk ook het officiële verzet via organisaties als de LSVB en het ISO, maar veel meer dan een beetje lobbyen in Den Haag kunnen zij niet. Tenminste niet zolang er geen massale steun vanuit besturen, docenten en vooral studenten komt.
Volgens mij moeten de studenten het heft in eigen handen nemen, zich organiseren en met massaal verzet komen. Maar niet alleen de studenten, ook het onderwijspersoneel en zelfs de besturen van onderwijsinstellingen moeten van zich laten horen. Niet langer moeten we allemaal ons eigen hachje proberen te redden door de bezuinigingen naar elkaar toe te duwen of alleen op te komen voor je eigen stroom binnen het onderwijs. We moeten met álle betrokkenen één front vormen en voorkomen dat ons onderwijs vernield wordt door een regering die blijkbaar geen enkele interesse heeft in de kwaliteit van onderwijs.
Mijn organisatorische kwaliteiten zijn, zwak gezegd, niet van een erg hoog niveau, maar ik wil wel graag de volgende oproep doen: Studenten, onderwijzers en onderwijspersoneel van Nederland, laat je niet verdelen en kom als één front in verzet!
